Neydi Bilemiyorum!
Daha Fazla Can Yakmamak İçin Susuyordum Belkide!Senin!Herşeyimin Daha Fazla Canı Yanmasın Diye Gidiyordum!Böyle İki Satırlık Mektupla!Arkamdan O İki Satırlık Mektubu Okudukça Benden Nefret Et Canın Yanmasın Diye Öyle Gidiyordum Belkide!Biliyordum Ölüm Benim Elimde Olan Bir Şey Değildi!Bilseydin Eğer Beni Sevmekten Hiç Bir Zaman Vazgeçmezdin!Hayatın Gitgide Mahfolurdu!Bilirdim! Kimseyi Sokmazdın Hayatına!!!Ama Sokmalıydın! Benle Kuramadığın O Mutlu Yuvayı Bir Başkasıyla Kurmalıydın!Bencil Değildim .Mutlu Kalmanı İstedim..Ne Bilirdim Böyle Yıllar Sonra Karşıma Çıkabileceğini!?Ne Bilirdim Ölmeyeceğimi!

Hiçbir zaman söyleyemedik birbimizi sevdiğimizi hep saklı kaldı ikiziminde kalbinde hep biz sustuk gözlerimiz konuştu.Ama şimdi sen arkana bakmadan gidiyorsun ben burada kalbime gömdüğüm sevgim ve bir damla gözyaşımla senin arkandan bakıyorum senin arkanı dönüp bana bakman için….. Ama bakmadın ben gözyaşımla sen yüreğindeki sevinçle döndün gittin arkana bakmadan………

Sevdamı düşlerimle besledim ben. Hiç düşlemediğim bir masaldı bu oysa ki. Seni ilk gördüğümde böyle olacağını bilseydim heyecanla geldiğim kapıyı kapatır gider miydim bilmiyorum. Ya da sorsalardı bana “yaşar mısın?” diye “hayır” diyebilir miydim; bilmiyorum. Ama seni sevip sevmeyeceğimi sorsalar “evet” derdim; biliyorum. Çünkü içimde sevdiğim aslında bedensiz bir sendi. Hayal ettiğim sendin. Öpmek istediğim, bağlanmak istediğim sendin.
Hiç hesapta yokken kendine bir beden buldu içimdeki hayal sevda. Arsızca yerleşti bedenine. Elleri ellerin oldu… Gözleri gözlerin… Ve ben asla “hayır” diyemeyeceğim aşkıma kavuştum. Bilirsin severim yıldızları; yıldızlı gecelerde bir ömür gibi …

Hazırlıklar tamamlanmak üzereydi gökyüzünde…Yıldızlar konuklarımızdı ve en pırıltılı kıyafetlerini giymişlerdi…Nikah masasında kırmızı karanfiller, ay da şahit sandalyesindeydi…Nikah memurumuz güneş olacaktı…Ama bir türlü gelmek bilmiyordu…Sabırla bekliyorduk ama yok yok yok…Şu zifiri karanlık yerini ne zaman gün ışıklarına teslim edecekti…Gece uzadıkça uzuyordu…Orkestra da kurulmuş, ” GECEYİ SANA YAZDIM” diye mırıldanıyordu. Evet bitanem yüreğim hep geceyi yaşıyordu ve ben gecelerle dosttum…Tüm sırlarıma ortak oldular benim, seni anlattım onlara; seni neden yüreğimin merkezine yerleştirdiğimi, sana olan özlemimi, sana olan hasretimi…

Kalabalığım diyordun.Kalabalıklar arasına sıkışmıştı yalnızlığın, biliyordum.Karanlıklarda benden dahil kaçırdığın gözlerinden anlıyordum çelişkilerini.Sevmek isteyip de, engellerini; aşık olmak isteyip de, korkularını.Ben seni kısa, fakat uzun tanıyordum. Yaşanmışlıklar seni sürekli bir kördüğüme itiyordu; fark ediyordun.Yaşadıkların üstüne geliyordu eziliyordun; ses etmiyordun. Tüm insanlar güçlü biliyordu da seni; ben görüyordum zayıf yanlarını.Dermanını tüketen insanları..

Sensiz gelecek sabahlara “merhaba” derken aslında hüzün sesi işitiyorum.Güneş doğuyor “merhaba hüzün” diyorum. Kuşlar geliyor gök yüzünden yüreğime; kırıntıları veriyorum seviniyorlar, hiç pahasına doyuyorlar senden arta kalanla.
Sonra gidiyor işte,..gidiyorlar. İçimde zamansız göç mevsimlerin başlıyor aniden. Senden yana ayrılık fısıldıyor rüzgarlar kulağıma gidişini hatırlatarak; bitmiyorlar çaresizliğim gibi vuslatının içinde. Omuzum da gençliğimden arta kalansa; yorgun ihtiyarın tebessümünde bir o kadar ağırlaşıyor bilsen? yoruluyorum.

Bu son gidişin miydi anlayamadım sevgili..Hani hep giderdin ve gelirdin ya geriye, bu da onlardan biri miydi..? Uzun zaman oldu bu sefer, söylemek ve sormak zor geliyor ama bu senin son gidişin miydi sevgili…? Küçük bir oyun oynuyor gibiyiz sanki. Ben ebe olmuşum sen saklanan…Nerelere saklandın da bulamıyorum seni. “Ah işte ordasın” dediğim yerlerden hep başkaları çıkıyor, herkes hep bir ağızdan, dalga geçer gibi, “çanak çömlek patladı” diyor,bense garip bir umutsuzlukla geri dönüyorum ağacıma, kaldığım yerden seni aramaya başlamak için.Bu son gidişin miydi, anlayamadım sevgili..

Yüreğin yanıp tutuşurken bir avuç sabahla yıkamak gerekirmiş O’nsuz yarınları. Güç katan, hayat veren, canım derken sevdama, el olup gitmek kadar yavanmış, yalanmış aşk.Yalnızlık daha güçlü kılıyor küçük dünyamda beni. Renkli bir yaşamsa güzel görünen, kendi güvenimin kokusu gerçek hayat.

Gözlerin gözlerime degince
Felaketim olurduağlardım
Beni sevmiyordum bilirdim
Bir sevdigin vardıduyardım
Çöp gibi bir oğlanipince
Hayırsızın biriydi fikrimce
Ne vakit karşımda görsem
Öldüreceğimden korkardım

Bir zamanlar neşem varDI. Hayata gülen gözlerim, Güzel konuşan Dilim,
HerKeSe Sevgiyle yaklaşan bir kaLbim varDI !
Ama şimDi ne neŞem, Ne güLen gözLerim, Ne SevgiyLe yakLaŞan kaLbim var !
YanLIzCa agIr SözLerim, Kin DoLu bir yüregim var. . .

Senin olmadigin bir sehirde…
Yangini olmadigin bir kalpte…
Nefesi olmadigin bir bedende…
Hayat devam ediyor !!!
Sadece yasadigindan ve yasattigindan ibarettir hayat !!!
Her biten gün basliyacak yeni bir günün habercisidir !
Tipki sevdalar gibi…
Biri gelir…Biri gider…
Gelen gideni aratir derler ama …Gelen gidenden daha yürekli cikar !!!

Saçlarından bir tel aldım
Haberin var mı yar yar
Haberin var mı?
Ben gönlümü sana verdim
Haberin var mı yar yar
Haberin var mı?